Jakie są zalety i wady obiektywów Tamron Di III? Testujemy na przykładzie 150-500 mm f/5-6.7
Sprawdziliśmy możliwości długich teleobiektywów na podstawie modelu Tamron 150-500 mm f/5-6.7 Di III VC VXD. Ten sprzęt kosztuje w okolicach 5000 zł i stanowi bardzo rozsądną cenowo propozycję. Polecamy go osobom chcącym rozpocząć przygodę z fotografią przyrody lub sportu, szukającym wydajnego narzędzia bez inwestowania kilkunastu tysięcy złotych.
Spis treści:
-
Kompaktowa budowa i ergonomia w terenie
-
Obsługa, przyciski i różnice między bagnetami
-
Jakość obrazu – ostrość, aberracje i praca pod światło
-
Autofokus i stabilizacja – jak Tamron radzi sobie w akcji?
-
Zastosowanie – dla kogo jest Tamron 150-500 mm f/5-6.7?
-
Zalety i wady obiektywów Tamron
-
Podsumowanie
Kompaktowa budowa i ergonomia w terenie
Konstrukcja waży około 1700 g i jest wykonana z solidnego tworzywa sztucznego. Obiektyw nie posiada wewnętrznego ogniskowania i wysuwa się podczas zoomowania. W pozycji złożonej, po zdjęciu osłony przeciwsłonecznej, pozostaje bardzo mały. Zapewnia to ogromną wygodę przy podróżowaniu oraz mobilnej pracy z podchodu.

Obudowa otrzymała uszczelnienia chroniące przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Z przodu znajdziesz gwint na filtry o średnicy 82 mm. W zestawie dostarczamy również prostą osłonę przeciwsłoneczną wykonaną z twardego plastiku.
Producent wyposażył ten model w metalowy uchwyt statywowy. Możesz go całkowicie zdemontować, aby zmniejszyć masę zestawu podczas pracy z ręki. Stopka ma fabryczne frezowania w standardzie Arca-Swiss. Eliminuje to potrzebę przykręcania dodatkowych szybkozłączek.
Obsługa, przyciski i różnice między bagnetami
Obiektyw występuje z mocowaniami Fujifilm X, Nikon Z oraz Sony FE. Układ przycisków na tubusie różni się w zależności od wybranego systemu. Wersja do Nikona, którą testowaliśmy z aparatem Nikon Z6 Mark III, posiada limiter ostrości ułatwiający pracę w zakresach od 10 m do nieskończoności, od 3 m do 10 m oraz w pełnym przedziale.
Na obudowie umieszczono włącznik AF/MF i przełącznik trybu pracy pierścienia ostrości na wariant linearny lub nielinearny. Brakuje tu fizycznego suwaka do obsługi stabilizacji. Jej parametry ustawisz bezpośrednio z poziomu menu swojego aparatu.
Pierścień zmiany ogniskowej stawia mocny, konkretny opór. Użyteczny okazuje się mechanizm blokady Flex Zoom Lock, pozwalający unieruchomić tubus w dowolnej pozycji. Wystarczy przesunąć pierścień w przód, aby uniknąć samoczynnego wysuwania się optyki przy kierowaniu obiektywu w niebo. Otrzymujesz też wbudowany port USB-C. Służy on do aktualizacji oprogramowania i personalizacji parametrów przy pomocy aplikacji Tamron Lens Utility.
Jakość obrazu – ostrość, aberracje i praca pod światło
Przeanalizowaliśmy surowe pliki z opisywanego modelu. Optyka generuje bardzo dobry i szczegółowy obraz w centrum kadru już od maksymalnie otwartej przysłony na obu skrajnych ogniskowych. Na brzegach ostrość również utrzymuje się na wysokim poziomie. Przymknięcie przysłony do wartości f/11 przynosi jedynie minimalny skok detalu.
Bez wsparcia oprogramowania aparat zarejestruje spore winietowanie i zauważalną dystorsję. Wbudowane w puszki profile korekcyjne perfekcyjnie niwelują ten problem. Oprogramowanie obcina przy tym zaledwie około milimetra ogniskowej na skrajach kadru.
Szczególnie pochwalamy świetną kontrolę aberracji chromatycznej. Nie zaobserwowaliśmy kolorowych obwódek nawet na mocno kontrastowych detalach leżących poza płaszczyzną ostrości. Powłoki antyodblaskowe bardzo dobrze wygaszają bliki. Ekstremalne sytuacje, w których słońce świeci tuż za krawędzią soczewki, mogą wywołać wyraźny spadek kontrastu.
Rozmycie tła na ogniskowej 500 mm jest dość mocno skompresowane. W narożnikach uświadczysz wyraźny efekt „kocich oczu”, co czasami rozprasza uwagę w budowanym kadrze.
Autofokus i stabilizacja – jak Tamron radzi sobie w akcji?
Autofokus pojedynczy (AF-S) działa momentalnie, cicho i bez wahań. W trybie ciągłym (AF-C) system wykazuje nieznaczną ospałość. Duże zmiany płaszczyzny ostrości, chociażby z pierwszego planu na odległe drzewa, wywołują około półsekundowe opóźnienie. Mechanizm skutecznie radzi sobie z obiektami w ruchu, o ile zaakceptujesz brak natychmiastowej responsywności znanej z wielokrotnie droższych konstrukcji profesjonalnych.
Minimalny dystans ostrzenia wynosi 60 cm. Stworzysz w ten sposób zaskakująco powiększone, efektowne kadry typu telemakro, rejestrując małe zwierzęta lub detale roślin.
Wbudowana stabilizacja optyczna (VC) oferuje skuteczność na poziomie około 3 EV. Układ wzorowo uspokaja obraz w wizjerze elektronicznym, mocno ułatwiając śledzenie celu. Nie daje to jednak komfortu mocnego wydłużania czasu naświetlania przy ujęciach statycznych z ręki.
Zastosowanie – dla kogo jest Tamron 150-500 mm f/5-6.7?
Testowane obiektywy Tamron Di III to doskonałe narzędzia do amatorskiej i półprofesjonalnej fotografii lotniczej. Znajdą zastosowanie przy fotografowaniu dzikiej przyrody i zawodów sportowych na świeżym powietrzu. Brak wsparcia dla telekonwerterów oraz relatywnie ciemna przysłona zmuszą Cię do używania wysokich czułości ISO w pogarszających się warunkach oświetleniowych, na przykład w niedoświetlonych halach.
Konstrukcja to fantastyczna propozycja dla użytkowników korpusów z matrycą APS-C. Podłączając do nich model Tamron 150-500 mm f/5-6.7, zyskujesz realny ekwiwalent przedziału 225–750 mm. Tak imponujące zbliżenie umożliwia swobodną pracę z płochliwymi gatunkami zwierząt w otwartym terenie.
Zalety i wady obiektywów Tamron
|
Zalety |
Wady |
|---|---|
|
Kompaktowe gabaryty i niska waga w transporcie |
Przeciętna wydajność ciągłego autofokusa |
|
Bardzo dobra ostrość w centrum kadru |
Winietowanie i dystorsja przed korektą systemową |
|
Świetny minimalny dystans ostrzenia 60 cm |
Nerwowy bokeh na długim końcu |
|
Stopka statywowa w standardzie Arca-Swiss |
Stabilizacja rzędu zaledwie 3 EV |
|
Brak problemów z aberracją chromatyczną |
Powyższa tabela trafnie oddaje założenia inżynierów projektujących tę serię. Analizując zalety i wady obiektywów Tamron, łatwo zauważysz celowe dążenie do najlepszego stosunku jakości do ceny. Sprzęt ten wymaga od użytkownika jedynie akceptacji zupełnie niegroźnych kompromisów optycznych lub mechanicznych.
Podsumowanie
Recenzowany Tamron to genialny wybór na pierwszy zaawansowany teleobiektyw. W zamian za bardzo rozsądny budżet otrzymujesz ogromny zakres ogniskowych zamaskowany w zaskakująco niewielkiej obudowie. Wyśmienita ostrość obrazu usatysfakcjonuje każdego pasjonata poszukującego mobilnego i uszczelnionego rozwiązania w plener.
Przetestowany przez nas egzemplarz możesz wypróbować samodzielnie, rezerwując go w wypożyczalni Fotoformy. Zachęcamy również do obejrzenia pełnej wideorecenzji z testami w terenie na naszym kanale YouTube.
Kategorie